درویش ضعیف حال را در خشکی تنگ سال مپرس که چونی الا به شرط آنکه مرهم ریشش بنهی و معلومی پیشش
      خری که بینی و باری به گل درافتاده
                  به دل بر او شفقت کن ولی مرو به سرش
      کنون که رفتی و پرسیدیش که چون افتاد
                  میان ببند وچو مردان بگیر دُمب خرش