برای پری‌یوش گنجی

در معبرِ من
             دیگر
هیچ چیز نجوا نمی‌کند:
نه نسیم و نه درخت
نه آبی درگذر.
 
شِرِّه شِرِّه نوحه‌یی گسیخته می‌جنبد
                                              تنها
سیاه‌تر از شب
بر گردۀ سرگردانیِ‌ باد.
 
□
 
دور
شهرِ من آنجاست
تنها مانده
در غروبی هموار
که آسان نمی‌گذرد. ــ
 
شهرِ تاریک
با دو دریچۀ مهربان
که بازگشتِ دردناکِ مرا انتظار می‌کشد
در پس‌کوچۀ پنهان.