وقتی بلند بانو
 بنشست در برابر من
 بعد از چه سالهای صبوری
 بعد از هزار سال
 دوری
 دیدم هنوز هم
 آبش به جوی جوانی است
دیدم
 تندیس جاودانی حسن است
 زیباتر از همیشه
زیبای جاودانی است
اما درون سینۀ من
حتی هنوز گرچه دلی می تپد ولی
در طول سالیان که چه بر من رفت
 با این دل شکسته
 آرام نا نشسته دمی
سر کرده ام به صبوری
 خو کرده ام به حسرت دوری
پاییز عمر من اینک قدم زنان
 در بستر زمانه گذر دارد
 آه ای سموم سرد زمستان
بر نیم سوز شمع وجود من
 آیا چه وقت می گذاری
 پس کدام وقت ؟
 هر چند
 حتی هنوز هم
او آیتی است
 بر من هر آنچه رفت ز جورش
حکایتی است
 این شعر این پریشان
 کز خامه روی بستر کاغذ فروچکد
 هرگز گمان مدار که نقش شکایتی است
 تنها
 کز ما به جای ماند
 این هم روایتی است
 بدانید
 حتی هنوز هم
 او شاهکار خداوند است
 یعنی که آیتی است