همیشه راست بگو از دروغ کن پرهیز
دروغ زشت بود گرچه مصلحت‌آمیز
گرفتم از سخنی راست فتنه‌ای برخاست
مکن برای دروغش همیشه دست‌آویز
چو بود سود، هزاران هزار به درّهٔ زر
خَرَد به هیچ شمارد زبان نیم‌پشیز