گلشهر شعر فارسي

غافلان
هم‌سازند،
تنها توفان
           کودکانِ ناهمگون می‌زاید.
 
هم‌ساز
سایه‌سانانند،
محتاط
       در مرزهای آفتاب.
در هیأتِ زندگان
                  مردگانند.
 
وینان
دل به دریا افگنانند،
به‌پای دارندۀ آتش‌ها
زندگانی
        دوشادوشِ مرگ
                           پیشاپیشِ مرگ
هماره زنده از آن سپس که با مرگ
و همواره بدان نام
                     که زیسته بودند،
که تباهی
از درگاهِ بلندِ خاطره‌شان
                             شرمسار و سرافکنده می‌گذرد.
 
کاشفانِ چشمه
کاشفانِ فروتنِ شوکران
جویندگانِ شادی
                   در مِجْری‌ِ آتش فشان‌ها
 
شعبده‌بازانِ لبخند
                     در شب کلاهِ درد
با جاپایی ژرف‌تر از شادی
در گذرگاهِ پرندگان.
 
□
 
در برابرِ تُندر می‌ایستند
خانه را روشن می‌کنند.
و می‌میرند.