گلشهر شعر فارسي

یَله
  بر نازُکای چمن
                   رها شده باشی
پا در خُنکای شوخِ چشمه‌یی،
و زنجره
زنجیرۀ بلورینِ صدایش را ببافد.
 
در تجرّدِ شب
واپسین وحشتِ جانت
                          ناآگاهی از سرنوشتِ ستاره باشد
غمِ سنگینت
              تلخی ساقۀ علفی که به دندان می‌فشری.
 
همچون حبابی ناپایدار
تصویرِ کاملِ گنبدِ آسمان باشی
و رویینه
        به جادویی که اسفندیار.
مسیرِ سوزانِ شهابی
                          خطِّ رحیل به چشمت زند،
و در ایمن‌تر کُنجِ گمانت
به خیالِ سستِ یکی تلنگر
آبگینۀ عمرت
                خاموش
                        درهم شکند.