که زندانِ مرا بارو مباد
جز پوستی که بر استخوانم.
 
بارویی آری،
اما
گِرد بر گِردِ جهان
نه فراگردِ تنهاییِ جانم.
 
آه
آرزو! آرزو!
 
□
 
پیازینه پوست وار حصاری
که با خلوتِ خویش چون به خالی بنشینم
هفت دربازه فراز آید
بر نیاز و تعلقِ جان.
فروبسته باد
آری فروبسته باد و
                      فروبسته‌تر،
و با هر دربازه
هفت قفلِ آهن‌جوشِ گران!
 
آه
آرزو! آرزو!