عصرِ عظمت‌های غول‌آسای عمارت‌ها
                                              و دروغ.

 

عصرِ رمه‌های عظیمِ گرسنگی
و وحشتبارترینِ سکوت‌ها

هنگامی که گلّه‌های عظیمِ انسانی به دهانِ کوره‌ها می‌رفت
               [و حالا اگر دلت بخواد
                می‌تونی با یه فریاد
                گلوتو پاره کنی:
                دیوارا از بِتُنِ مُسلّحن!].

 

عصری که شرم و حق
                           حسابش جداست،
و عشق
          سوء تفاهمی‌ است
که با «متأسفم» گفتنی فراموش می‌شود
               [وقتی که با ادب
                                    کلاتو ور می‌داری
                و با اتیکت
                             لبخند می‌زنی،
                و پُشتِ شمشادا
                اشکتو پاک می‌کنی
                با پوشِتت].

 

عصری که
             فرصتی شورانگیز است
تماشای محکومی که بر دار می‌کنند؛
سپیدۀ ارزانِ ابتذال و سقوط نیست
مبداءِ بسیاری خاطره‌هاست:
               [هیفده روز بعدش بود
                که اول دفعه
                تو رو دیدم، عشقِ من!]

 

وهنِ عظیم و اوجِ رسوایی نیست
سیاحتی‌ست با تلاش‌ها و دست‌وپاکردن‌ها بر سر جایی بهتر:
               [از رو تاقِ ماشین
                جون کندنِ شو بهتر می‌شه دید
                تا از تو غرفه‌های شهرداری]؛
و غیبت‌ها و تخمه شکستن
به انتظارِ پرده که بالا رود
                               همراهِ جنازه‌یی
که تهمتِ زیستن بر خود بسته بود
از آن پیش‌تر که بمیرد.

 

عصرِ کثیف‌ترینِ دندان‌ها
در خنده‌یی
و مستأصل‌ترینِ ناله‌ها
در نومیدی.

 

عصری که دست‌ها
سرنوشت را نمی‌سازد
و اراده
به جایی‌ت نمی‌رساند.

 

عصری که ضمانِ کامکاریِ تو
پولِ چایی‌ست که به جیب می‌زنی
                                            به پشتوانۀ قدرتت
از سمسارها
                و رییسه‌گان؛
و یک دستیِ مضامینی از اینگونه است
که شهر را به هیأتِ غزلی می‌آراید
با قافیه‌ها و ردیف
و مصراع‌ها همه هم ساز
و نمای نردبانیِ ظاهرش ــ که خود، شعارِ تعالی‌ست ــ .
و از میانِ همه سنگلاخ و دشت
                                       راه به دریا می‌بَری
نیروی اوباشان و باج گیران را اگر
                                        بستری شوی
و به زورقِ یقینِ آن کسان بنشینی که هیچ گاه
تردید نمی‌کنند،
و آدمی را
            هم بدان چربدستی گردن می‌زنند
که مشّاقِ ژنده‌پوشِ دبستانِ ما
قلم‌های نئین را قَط می‌زد؛
و در دکّۀ بی‌ایمانی‌شان
همه چیزی را
                  توان خرید
                               در برابرِ سکه‌یی.

 

عصرِ پشت و رو،
که ژنرال‌ها
             دُرُسته می‌میرند
بی‌آنکه
          کَکی حتا
                    گزیده باشدِشان؛
و مردانِ متنفر از جنگ
با سینه‌های دریده
و پوستی
            که به کیسه‌های انباشته از سُرب
                                                       می‌مانَد.

 

عصری که مردانِ دانش
اندوه و پلشتی را
با موشک‌ها
               به اعماقِ خدای فرستند
و نانِ شبانۀ فرزندانِ خود را
از سربازخانه‌ها
                   گدایی می‌کنند،
و زندان‌ها انباشته از مغزهایی‌ است
که اونیفورم‌ها را وهنی به شمار آورده‌اند،
چرا که رسالتِ انسان
هرگز این نبوده است
هرگز این نبوده است!

 

عصرِ توهین‌آمیزی که آدمی
مُرده‌یی‌ است
                با اندک فرصتی از برای جان کندن،
و به شایستگی‌های خویش
از همۀ افق‌ها
دورتر است.

 

عصری چنان عظیم، چنان عظیم، که سفر را 
                                                       در سفرۀ نان نیز
هم بدان دشواری به پیش می‌باید بُرد
 که در پهنۀ نام.