گاهی اندیشم که شاید سنگ حق دارد باز می گویم:نه!...
...آه،باری بس کنم دیگر
هرچه خواهی کن، تو حق داری
گر عبث،یا هر چه باشد چند و چون
(این است وجز این نیست_)
مرگ گوید:هوم!چه بیهوده!
زندگی می گوید:
«اما باید زیست
باید زیست!...»
گاهی اندیشم که شاید سنگ حق دارد
باز می گویم:نه!بی شک آتش وباران.
من دگر خوابم می آید،خسته ام پیرم
آه!کی این خفته یاران را توانم دید بیداران؟
با دم ِ نمناکِ سردت،ای نسیم صبح بیداری!
چشم مستان مرا بیدار کن،رفتند هشیاران.
گاه می اندیشم از آن سان
گاه نیز اندیشم وگویم:
هی ،فلانی! شاتقی بی شک تو حق داری.
راست می گویی،بگو آنها که می گفتی.
گوش من با توست،بی یک لحظه هم غفلت
خوب یادم هست،کز یک لحظه غفلت، بر می آشفتی.
شاتقی! زندانی دختر عمو طاووس!
باز آگاهم کن از آنها که آگاهی.
از فریب،از زندگی ،از عشق
هرچه خواهی بگو، از هرچه می خواهی.
شاتقی زندانی دختر عمو طاووس
با همان لبخندۀ مأنوس،
گفت:
«زندگی با ماجراهای فراوانش
ظاهری دارد، به سان بیشه ای بغرنج و در هم باف
ماجراها گونه گون ورنگ وارنگ است.
چیست امّا ساده تر از این،که در باطن
تار وپود هیچی و پوچی همآهنگ است؟
ماجرای زندگی آیا
جز مشقّتهای شوقی توأمان با زجر،
اختیارش هم عنان با جبر،
بسترش بر بعُد فرّار مِه آلود زمان لغزان،
درفضای کشف پوچ ماجراها چیست؟
من بگویم، یا تو می گویی
هیچ جز این نیست؟»
شاتقی آنگاه
گفت:
«چه بگویم،چی بگویم،آه
زندگی! ای زندگی! افسوس!
هی،فلانی!با چه سوگندی بگویم من،چه سوگندی؟
به چراغ روز ومحراب شب و موی بُتم طاووس
من
زندگی را دوست می دارم
مرگ را دشمن؛
وای! امّا با که باید گفت این،من دوستی دارم
که به دشمن خواهم از او التجا بردن؟!»
-«لیک
شاتقی جانم!
زندگی گاهی
از دُرستِ مومیایی،با شکستن می دهد پیغام.
همچو یادایادهایی،کز چه شاداشاد
_کس نمی داند_
با فراموشِ چه اندوهان رسد،همگام.
من پر طاووس را هم دیده ام،گیرم صدایش زشت چون پایش
من نه خوش بینم،نه بد بینم.
من شد وهست وشود بینم.
عشق را عاشق شناسد،زندگی را من.
من که عمری دیده ام پایین وبالایش
که تفو بر صورتش،لعنت به معنایش
دیده ای بسیار و می بینی
می وزد بادی،پَری را می بَرَد با خویش،
از کجا؟از کیست؟
هرگز این پرسیده ای از باد؟
به کجا؟وانگه چرا؟زاین کار مقصد چیست؟
خواه غمگین باش،خواهی شاد
باد بسیار است و پَر بسیار،یعنی این عبث جاری است.
آه!باری بس کنم دیگر
هرچه خواهی کن،تو خود دانی
گر عبث،یا هرچه باشد چند وچون،
(این است و جز این نیست.
مرگ گوید:هوم!چه بیهوده!
زندگی می گوید:«امّا باید زیست
باید زیست،
باید زیست!...»