ناپرهيزي و تفننّي به لهجۀ مشهدي نسل گوينده،در ايّام نوجواني،حالا گمان نمي كنم حتي در قديمي ترين محلاتِ مشهد هم اين لهجه به اين وضع باقي مانده باشد. اين غزلك را بر وزن و طرح حُرارۀ عاميانه اي نسبتا قديمي و مشهدي گفته ام كه مشهور است:
                       آي تو كه قنبل تو مدي      شفتالوار چطو مدي؟

 

آيْ تو كه سنبل تِوْ مِدي،دسته گـُلا به اَوْ مدي
اَتيش به جونت نِگيره،خوب دلِ مارْ الوْ مدي

از سر صُحبِ خُنُكا،تا وخْتِ آفتاب تُنُكا
وَرِ دل اينه مي شيني،كهنه تَه برق نو مدي

با اي كه دل ديونه ته،كفتر جلدِ خَنَه ته
وازْ مارَه سر مِگِردني،واز كارَه سمْب و سَوْ مدي

با اي كه مادَه كِفتري،مثال طاووس نري
نِفَس اَدَم پس مي شينه،وخت سينه رْ جِلو مدي

كوشته ي آب و گِلِتُم،دل نِگِرون دلتم
كه با ايجور شلي وِلي،بَنْدَه اَخر به اوْ مدي

اي كِرّكاي هَمْسَدَه، چه خوب مگن كه بدْبده
اي چُغُك عَدَت دِدُه،آخر تو خودته لو مدي

اَتيش بسه،ما سُخته تُم،نَبِند كه ما آمخته تم
بدْ بَده،امّا تو چه خوب مِجِزَّني، الو مدي

عاشقِ پا تا سرتُم، موشْتري نو بَرِتم
هُلُوي پوسكنده بگو «شفتالوارْ چطو مدي»؟!