گلشهر شعر فارسي

ببار، اي ابر غم،اشك چو باران
دراين تاريكْ شبگير بهاران

بيا اي گنبد غم،خيمۀ درد
جهان دريا كن از اشك چو باران

ببار، اي دردمند،اي داغ ديده
بگريّ ،اي سوگوار ِ سوگواران

دلت شبگوشۀ تنهايي و غم
غمت درياي نا پيدا كناران

نه هرگز نوبتِ اندهگساري
تو را، نه صحبت اندهگساران

مكن خشكي، مخواب اي چشم، مپسند
مرا شرمنده پيش چشمه ساران