گرچه عمري است ثنا خوانِ توام اي شيراز
چند روزي است كه مهمان توام اي شبراز
پيرِ پروردۀ فروسي و خيّامم ، ليك
شيرها خورده ز پستانِ تو اي شيراز
چون دو همسايه پسر، شير ز يك دايه خوران
محرمِ حرمتِ دامانِ توام اي شيراز
گرچه «ايشان» نتوانست دل از من ببرد
خاك دروازۀ «ايشانِ» توام اي شيراز
نيست اسلامِ من از مكّه و از خاكِ عرب
گبركي نيمه مسلمانِ توام اي شيراز
حافظ آموخت به من راه مسلماني را
چاكرِ حافظِ قرآنِ توام اي شيراز
گرچه پيمانه كش و رند و حريفِ فلكم
باز همان بر سرِ پيمان توام اي شيراز
گرچه همچون خَطِ بيرون زده از حاشيه ام
خواجه را گو بَرِ ديوان توام اي شيراز
غربتِ تربتِ حافظ چه سيه ابري بود
آسمان ديد كه گريانِ توام اي شيراز
خاكبوسِ قدمِ سعديِ شيرين سخنت
خارِ بستان و گلستان توام اي شيراز
دلم از خامُشي مقبرۀ سعدي سوخت
آنكه گفت: اختر تابان توام اي شيراز
بر سرِ تربتِ او شامِ غريبان شوم است
من نه از غير و غريبان توام اي شيراز
خجلتم سخت گريبان تأثر بگرفت
بين كه من سر به گريبان توام اي شيراز
هر بزرگي پَسِ مُردن سر و ساماني يافت
من چرا بي سر و سامان توام اي شيراز
كاش بودم چو كبوتر به سرش بال زنان
ليك پرورده ، نه پرّان توام اي شيراز
تنِ بي جان تري از من نتوان يافت، ولي
هم به جانِ تو كه چو جانِ توام اي شيراز
خرده سنگم كه فرو خفته به خاكِ خَمُشي
باز هم گوهري از كانِ توام اي شيراز
سروِ آزادِ تو هم بندۀ «آزادۀ» ماست
گرچه خود بيدِ بيابان توام اي شيراز
گيسواني است مرا جمع و رها تا سرِ دوش
تاري از زلفِ پريشان توام اي شيراز
بنده «امّيد»م و قربانِ خدا هم نشوم
ليك قربانِ تو قربانِ توام اي شيراز
چند روزي است كه مهمانِ توام،سرخوش و مست
روز و شب شنگ و غزلخوان توام اي شيراز
همدلِ حجّتي و قاسمي و قيصر و سيف
مخلصِ هر بچه شيطان توام اي شيراز
ميزبانِ تو چو «آزاده» بود، جا خوش كن
ناصحِ مشفقِ مهمان توام اي شيراز
خجل از زحمت نينا و ناتاشاي عزيز
دستبوسِ گُل و ريحان توام اي شيراز