خديوِ جم كه جوانمرگ شد مهين پسرش
قسم به آب كه آتش گرفتم از خبرش

خبر چو كرد چنين ،پس ببين عيان چه كند
خدا رسد به دلِ داغِ مادر و پدرش!

مرا كه سوخت دل از دور ، پس پدر چه كشيد
كه داشت آتش كانون به گوشۀ جگرش

خديو جم چو بزرگ است ، از اين جهت گردون
چنين عذاب دهد با غمِ بزرگ ترش

به حقّ حق كه غمِ آخرش همين باشد
خديو جم كه جوانمرگ شد مهين پسرش

«اميد» با دل خونين نوشت اين دو سه بيت
امان نداد از اين بيش آبِ چشمِ ترش