گلشهر شعر فارسي

درود بر تو يداللّهنا الكريم ،درود
نثار بر غُرَفِ خاطرِ تو سرّ و سرود

مرا از آن گهرِ سبز گون فرستادي
كه سبز باد درختِ وجودِ تو موجود

فرود آمد و در خاطرم فرود آورد
فرازهايِ خيال و فراخناي حدود

نبود اميدِ چنين بخت و بهجتيم ز عمر
« درخت مُقل نه خرما دهد ، نه شفتالود»

نصيبِ بخت تو بادا «گشاد» ها كه مرا
گشود قفلِ غمِ دل كريميِ تو ، گشود

چنان شدم به نسيمي از آن شميم بهشت
كه بود در نظرم چون نبود ، بود و نبود

به هر دري كه زدم ،بود ز آرزوها ، باز
از آن سپس كه همه مرده بود ، يا مسدود

چه آرزو؟ كه دگر آرزو نماند مرا
درود بر تو ،يداللّهنا الكريم ،درود!